Post 7
Teneo, inquit, finem illi videri nihil dolere.
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Mihi, inquam, qui te id ipsum rogavi? Sumenda potius quam expetenda. Scio enim esse quosdam, qui quavis lingua philosophari possint; Duo Reges: constructio interrete. Parvi enim primo ortu sic iacent, tamquam omnino sine animo sint. Quamquam ab iis philosophiam et omnes ingenuas disciplinas habemus; Nummus in Croesi divitiis obscuratur, pars est tamen divitiarum.
Illud dico, ea, quae dicat, praeclare inter se cohaerere. Eam tum adesse, cum dolor omnis absit; Quare ad ea primum, si videtur;
Virtutis, magnitudinis animi, patientiae, fortitudinis fomentis dolor mitigari solet.
Et quod est munus, quod opus sapientiae? Atque hoc loco similitudines eas, quibus illi uti solent, dissimillimas proferebas. Quamquam ab iis philosophiam et omnes ingenuas disciplinas habemus; Non enim iam stirpis bonum quaeret, sed animalis. Qua tu etiam inprudens utebare non numquam. Animi enim quoque dolores percipiet omnibus partibus maiores quam corporis. Satis est ad hoc responsum. Non pugnem cum homine, cur tantum habeat in natura boni;
Naturales divitias dixit parabiles esse, quod parvo esset natura contenta. Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere. At Zeno eum non beatum modo, sed etiam divitem dicere ausus est. Cuius ad naturam apta ratio vera illa et summa lex a philosophis dicitur. Quae autem natura suae primae institutionis oblita est? Negat enim summo bono afferre incrementum diem. Restatis igitur vos; At iste non dolendi status non vocatur voluptas.
Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas.
Haec et tu ita posuisti, et verba vestra sunt. Heri, inquam, ludis commissis ex urbe profectus veni ad vesperum. An vero displicuit ea, quae tributa est animi virtutibus tanta praestantia? Istam voluptatem perpetuam quis potest praestare sapienti? Videmusne ut pueri ne verberibus quidem a contemplandis rebus perquirendisque deterreantur? Quacumque enim ingredimur, in aliqua historia vestigium ponimus. Ergo hoc quidem apparet, nos ad agendum esse natos. Inde igitur, inquit, ordiendum est.
Gloriosa ostentatio in constituendo summo bono.
Stoicos roga. Compensabatur, inquit, cum summis doloribus laetitia. Quare hoc videndum est, possitne nobis hoc ratio philosophorum dare. De vacuitate doloris eadem sententia erit. Quid in isto egregio tuo officio et tanta fide-sic enim existimo-ad corpus refers? Quid de Platone aut de Democrito loquar? Nonne igitur tibi videntur, inquit, mala?
Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis?
Odium autem et invidiam facile vitabis. Bonum valitudo: miser morbus. Bonum negas esse divitias, praeposìtum esse dicis? Sic consequentibus vestris sublatis prima tolluntur. Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem; Sed fac ista esse non inportuna;
- Quid, cum fictas fabulas, e quibus utilitas nulla elici potest, cum voluptate legimus?
- Qui autem diffidet perpetuitati bonorum suorum, timeat necesse est, ne aliquando amissis illis sit miser.
- Ergo illi intellegunt quid Epicurus dicat, ego non intellego?
- Nec hoc ille non vidit, sed verborum magnificentia est et gloria delectatus.
- Color egregius, integra valitudo, summa gratia, vita denique conferta voluptatum omnium varietate.
- Audeo dicere, inquit.
Satis est ad hoc responsum. Atque haec coniunctio confusioque virtutum tamen a philosophis ratione quadam distinguitur. Ita similis erit ei finis boni, atque antea fuerat, neque idem tamen; Itaque rursus eadem ratione, qua sum paulo ante usus, haerebitis. Quae similitudo in genere etiam humano apparet.
