Post 31
Duo Reges: constructio interrete.
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Quis enim confidit semper sibi illud stabile et firmum permansurum, quod fragile et caducum sit? Traditur, inquit, ab Epicuro ratio neglegendi doloris. Atqui perspicuum est hominem e corpore animoque constare, cum primae sint animi partes, secundae corporis. Iis igitur est difficilius satis facere, qui se Latina scripta dicunt contemnere.
Sit hoc ultimum bonorum, quod nunc a me defenditur; Haec quo modo conveniant, non sane intellego.
Ita fit cum gravior, tum etiam splendidior oratio. Nemo igitur esse beatus potest. Satis est tibi in te, satis in legibus, satis in mediocribus amicitiis praesidii. Mihi quidem Antiochum, quem audis, satis belle videris attendere. Atqui perspicuum est hominem e corpore animoque constare, cum primae sint animi partes, secundae corporis. Quonam, inquit, modo? Facillimum id quidem est, inquam. Utrum igitur tibi litteram videor an totas paginas commovere?
Gloriosa ostentatio in constituendo summo bono. Profectus in exilium Tubulus statim nec respondere ausus; Callipho ad virtutem nihil adiunxit nisi voluptatem, Diodorus vacuitatem doloris. Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem; Egone quaeris, inquit, quid sentiam?
Claudii libidini, qui tum erat summo ne imperio, dederetur. Nam quibus rebus efficiuntur voluptates, eae non sunt in potestate sapientis. Res enim se praeclare habebat, et quidem in utraque parte. Verba tu fingas et ea dicas, quae non sentias? Nosti, credo, illud: Nemo pius est, qui pietatem-; Tubulum fuisse, qua illum, cuius is condemnatus est rogatione, P. Heri, inquam, ludis commissis ex urbe profectus veni ad vesperum. Quid sequatur, quid repugnet, vident.
Mihi enim satis est, ipsis non satis. Traditur, inquit, ab Epicuro ratio neglegendi doloris. Itaque hic ipse iam pridem est reiectus; Quae animi affectio suum cuique tribuens atque hanc, quam dico. Bonum valitudo: miser morbus. Quem si tenueris, non modo meum Ciceronem, sed etiam me ipsum abducas licebit. Est, ut dicis, inquam. Nondum autem explanatum satis, erat, quid maxime natura vellet. Ergo instituto veterum, quo etiam Stoici utuntur, hinc capiamus exordium.
Prioris generis est docilitas, memoria; At quanta conantur! Mundum hunc omnem oppidum esse nostrum! Incendi igitur eos, qui audiunt, vides. Ita prorsus, inquam; Qui-vere falsone, quaerere mittimus-dicitur oculis se privasse; Hanc ergo intuens debet institutum illud quasi signum absolvere. Quaero igitur, quo modo hae tantae commendationes a natura profectae subito a sapientia relictae sint. Ut aliquid scire se gaudeant? An ea, quae per vinitorem antea consequebatur, per se ipsa curabit?
Non est enim vitium in oratione solum, sed etiam in moribus. Cave putes quicquam esse verius. Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit? Num igitur eum postea censes anxio animo aut sollicito fuisse? Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Ad quorum et cognitionem et usum iam corroborati natura ipsa praeeunte deducimur. At enim, qua in vita est aliquid mali, ea beata esse non potest.
Quis enim redargueret? Haec dicuntur inconstantissime. Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius. Sin tantum modo ad indicia veteris memoriae cognoscenda, curiosorum. Haec quo modo conveniant, non sane intellego. Naturales divitias dixit parabiles esse, quod parvo esset natura contenta. Audio equidem philosophi vocem, Epicure, sed quid tibi dicendum sit oblitus es.
