Post 49
Sed potestne rerum maior esse dissensio?
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Unum est sine dolore esse, alterum cum voluptate. Duo Reges: constructio interrete. Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Quid affers, cur Thorius, cur Caius Postumius, cur omnium horum magister, Orata, non iucundissime vixerit? Cur igitur, inquam, res tam dissimiles eodem nomine appellas? Apud ceteros autem philosophos, qui quaesivit aliquid, tacet; Ita graviter et severe voluptatem secrevit a bono. Nihilo beatiorem esse Metellum quam Regulum.
Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris?
Quid ergo hoc loco intellegit honestum? Bonum integritas corporis: misera debilitas. Ut proverbia non nulla veriora sint quam vestra dogmata. Apparet statim, quae sint officia, quae actiones. Falli igitur possumus.
Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere. Parvi enim primo ortu sic iacent, tamquam omnino sine animo sint. Cum id fugiunt, re eadem defendunt, quae Peripatetici, verba. Quod cum ille dixisset et satis disputatum videretur, in oppidum ad Pomponium perreximus omnes.
Conferam tecum, quam cuique verso rem subicias; Facile est hoc cernere in primis puerorum aetatulis. Nec vero intermittunt aut admirationem earum rerum, quae sunt ab antiquis repertae, aut investigationem novarum. Ut alios omittam, hunc appello, quem ille unum secutus est. Tenent mordicus. Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas.
Sin autem est in ea, quod quidam volunt, nihil impedit hanc nostram comprehensionem summi boni.
Quae duo sunt, unum facit. Atque haec ita iustitiae propria sunt, ut sint virtutum reliquarum communia. Quid est, quod ab ea absolvi et perfici debeat? Qui potest igitur habitare in beata vita summi mali metus? Quo modo?
Quis istud possit, inquit, negare? Dici enim nihil potest verius. Quid est, quod ab ea absolvi et perfici debeat? An me, inquam, nisi te audire vellem, censes haec dicturum fuisse? Audio equidem philosophi vocem, Epicure, sed quid tibi dicendum sit oblitus es. Nobis Heracleotes ille Dionysius flagitiose descivisse videtur a Stoicis propter oculorum dolorem. Quid turpius quam sapientis vitam ex insipientium sermone pendere? Quae similitudo in genere etiam humano apparet. Iis igitur est difficilius satis facere, qui se Latina scripta dicunt contemnere. Non est enim vitium in oratione solum, sed etiam in moribus.
