Post 11
Nam de isto magna dissensio est.
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Ut aliquid scire se gaudeant? An nisi populari fama? Duo Reges: constructio interrete. Sed ad rem redeamus; Quid iudicant sensus? Philosophi autem in suis lectulis plerumque moriuntur. Quod quidem iam fit etiam in Academia. Huius ego nunc auctoritatem sequens idem faciam.
Idemque diviserunt naturam hominis in animum et corpus.
Bona autem corporis huic sunt, quod posterius posui, similiora. Nam prius a se poterit quisque discedere quam appetitum earum rerum, quae sibi conducant, amittere. Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Ut pulsi recurrant? Videamus igitur sententias eorum, tum ad verba redeamus. Memini vero, inquam; Rationis enim perfectio est virtus;
Quae cum praeponunt, ut sit aliqua rerum selectio, naturam videntur sequi; Idemne potest esse dies saepius, qui semel fuit? Ergo hoc quidem apparet, nos ad agendum esse natos. Naturales divitias dixit parabiles esse, quod parvo esset natura contenta. Et quod est munus, quod opus sapientiae? Eorum enim omnium multa praetermittentium, dum eligant aliquid, quod sequantur, quasi curta sententia; Cenasti in vita numquam bene, cum omnia in ista Consumis squilla atque acupensere cum decimano. Mihi vero, inquit, placet agi subtilius et, ut ipse dixisti, pressius. De hominibus dici non necesse est. Dempta enim aeternitate nihilo beatior Iuppiter quam Epicurus;
Quae cum praeponunt, ut sit aliqua rerum selectio, naturam videntur sequi;
Nosti, credo, illud: Nemo pius est, qui pietatem-; Cur deinde Metrodori liberos commendas? De vacuitate doloris eadem sententia erit. Quam illa ardentis amores excitaret sui! Cur tandem? Non pugnem cum homine, cur tantum habeat in natura boni; Atque haec coniunctio confusioque virtutum tamen a philosophis ratione quadam distinguitur. Universa enim illorum ratione cum tota vestra confligendum puto. Quis est tam dissimile homini. Audax negotium, dicerem impudens, nisi hoc institutum postea translatum ad philosophos nostros esset. Quid enim de amicitia statueris utilitatis causa expetenda vides.
Pauca mutat vel plura sane;
Ne discipulum abducam, times. Illa tamen simplicia, vestra versuta. Perge porro; Primum Theophrasti, Strato, physicum se voluit;
Ergo et avarus erit, sed finite, et adulter, verum habebit modum, et luxuriosus eodem modo.
Conferam avum tuum Drusum cum C. Videamus animi partes, quarum est conspectus illustrior;
Atque ab isto capite fluere necesse est omnem rationem bonorum et malorum. Bonum patria: miserum exilium. Solum praeterea formosum, solum liberum, solum civem, stultost; De vacuitate doloris eadem sententia erit. Quasi ego id curem, quid ille aiat aut neget. Non igitur bene. Atque haec ita iustitiae propria sunt, ut sint virtutum reliquarum communia. Hoc loco tenere se Triarius non potuit. Si enim ita est, vide ne facinus facias, cum mori suadeas.
Mihi quidem Antiochum, quem audis, satis belle videris attendere. Ut in geometria, prima si dederis, danda sunt omnia. Utrum igitur tibi litteram videor an totas paginas commovere? Cupit enim dÃcere nihil posse ad beatam vitam deesse sapienti. Quid est enim aliud esse versutum? Etenim nec iustitia nec amicitia esse omnino poterunt, nisi ipsae per se expetuntur.
Quae cum essent dicta, finem fecimus et ambulandi et disputandi. Quamquam haec quidem praeposita recte et reiecta dicere licebit. Dic in quovis conventu te omnia facere, ne doleas. Cur igitur, inquam, res tam dissimiles eodem nomine appellas? Quid censes in Latino fore? Nulla profecto est, quin suam vim retineat a primo ad extremum. Atque ab his initiis profecti omnium virtutum et originem et progressionem persecuti sunt. Theophrastum tamen adhibeamus ad pleraque, dum modo plus in virtute teneamus, quam ille tenuit, firmitatis et roboris.
