Post 82
Quis Pullum Numitorium Fregellanum, proditorem, quamquam rei publicae nostrae profuit, non odit?
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Quem Tiberina descensio festo illo die tanto gaudio affecit, quanto L. Duo Reges: constructio interrete. Vestri haec verecundius, illi fortasse constantius. Id enim volumus, id contendimus, ut officii fructus sit ipsum officium.
Ut proverbia non nulla veriora sint quam vestra dogmata.
Istic sum, inquit. Itaque sensibus rationem adiunxit et ratione effecta sensus non reliquit. Hos contra singulos dici est melius. Eadem nunc mea adversum te oratio est. Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Quis suae urbis conservatorem Codrum, quis Erechthei filias non maxime laudat? Nec vero alia sunt quaerenda contra Carneadeam illam sententiam. Sedulo, inquam, faciam.
Quos nisi redarguimus, omnis virtus, omne decus, omnis vera laus deserenda est. Non igitur potestis voluptate omnia dirigentes aut tueri aut retinere virtutem. Frater et T. Non potes, nisi retexueris illa. Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia. Quarum ambarum rerum cum medicinam pollicetur, luxuriae licentiam pollicetur. Paulum, cum regem Persem captum adduceret, eodem flumine invectio? Ea possunt paria non esse.
Ut scias me intellegere, primum idem esse dico voluptatem, quod ille don. Nihil est enim, de quo aliter tu sentias atque ego, modo commutatis verbis ipsas res conferamus. Scripta sane et multa et polita, sed nescio quo pacto auctoritatem oratio non habet. Haec bene dicuntur, nec ego repugno, sed inter sese ipsa pugnant. Nos commodius agimus. Age, inquies, ista parva sunt. Sapientem locupletat ipsa natura, cuius divitias Epicurus parabiles esse docuit. Utram tandem linguam nescio?
An vero displicuit ea, quae tributa est animi virtutibus tanta praestantia? Quarum ambarum rerum cum medicinam pollicetur, luxuriae licentiam pollicetur. Idque testamento cavebit is, qui nobis quasi oraculum ediderit nihil post mortem ad nos pertinere? Ut in geometria, prima si dederis, danda sunt omnia. Esse enim quam vellet iniquus iustus poterat inpune. Itaque nostrum est-quod nostrum dico, artis est-ad ea principia, quae accepimus. Ergo ita: non posse honeste vivi, nisi honeste vivatur? Atque ab isto capite fluere necesse est omnem rationem bonorum et malorum.
Praetereo multos, in bis doctum hominem et suavem, Hieronymum, quem iam cur Peripateticum appellem nescio. Quid enim me prohiberet Epicureum esse, si probarem, quae ille diceret? Semper enim ita adsumit aliquid, ut ea, quae prima dederit, non deserat. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Que Manilium, ab iisque M. Nos vero, inquit ille; Quare conare, quaeso. Graecum enim hunc versum nostis omnes-: Suavis laborum est praeteritorum memoria.
Ille enim occurrentia nescio quae comminiscebatur; Item de contrariis, a quibus ad genera formasque generum venerunt. Tum Piso: Quoniam igitur aliquid omnes, quid Lucius noster? Sine ea igitur iucunde negat posse se vivere? Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere. Pugnant Stoici cum Peripateticis. Multoque hoc melius nos veriusque quam Stoici. Sed plane dicit quod intellegit. In qua quid est boni praeter summam voluptatem, et eam sempiternam? Confecta res esset.
Sed haec omittamus;
Qui non moveatur et offensione turpitudinis et comprobatione honestatis? Hoc dixerit potius Ennius: Nimium boni est, cui nihil est mali. Cum ageremus, inquit, vitae beatum et eundem supremum diem, scribebamus haec. Cum autem in quo sapienter dicimus, id a primo rectissime dicitur. Paria sunt igitur. Universa enim illorum ratione cum tota vestra confligendum puto. Uterque enim summo bono fruitur, id est voluptate. Quae quidem sapientes sequuntur duce natura tamquam videntes; Eademne, quae restincta siti? Itaque a sapientia praecipitur se ipsam, si usus sit, sapiens ut relinquat.
